| بمناسبت سالروز رحلت حضرت زينب س |  1388/04/16 |
اي زخم خوره نينوا! اي بانوي خورشيدهاي دربند! اي زينب قهرمان! تو كه خود، وسعتي به اندازه همه سوگ هاي آفرينش داشته اي، تو كه خود درياي بي كران اشك را، ساحل بودي، چگونه بايد بر تو سوگواري نمود كه ما سوگواري را از تو يادگار داريم. تو كه آواز سرخ كربلا را از حنجره بردباري اش، به گوش تاريخ رساندي و اگر اين حنجره صبوري نبود، و اگر آن نطق آتشين تو در كاخ استبداد يزيديان نبود، داستان جان سوز آن ظهر عطشناك در هزار توي كوچه هاي تاريخ به دست فراموشي سپرده مي شد.
به دنيا آمده بود تا صبر را شرمنده كند، زينب(س) اين اسطوره تاريخ را مي گويم. آمده بود تا عشق را مبهوت لحظه هاي زلالش كند. آمده بود تا صدق و وفا را به جهانيان بياموزد و متانت و وقار را به نمايش گذارد. آمده بود تا رسالت خود را به انجام برساند؛ مونس و يار برادر، سالار قافله حسيني و غم خوار اسيران باشد. آمده بود تا فرياد بلند مظلومان باشد؛ فريادي كه پژواك آن هنوز هم از وراي تاريخ به گوش شنواي دل هاي حق جويان مي رسد.
اسيران، بر هودجي از خون نشسته بودند. با حسين آمده بودند و بي حسين بر مي گشتند و سالار قافله، زينب بود؛ هر چند خميده و شكسته دل، ولي به پاسداري از حقيقت ايستاده بود تا امتداد راه برادر باشد. وصيت برادر اين بود كه «زينبم، بعد از من مبادا روي بخراشي و گريبان بدري و جزع و فزع كني» و زينب اكنون آرام چون شقايقي داغ دار با مصيبتي عظيم در دل، همراه قافله شده بود.
آموزگاران زينب(س)
زينب(س) در خانه رفيع امامت رشد يافته، از لبان وحي علم آموخته، و در دامان كرامت پرورش يافته بود. او لباس پاكي و تقوا پوشيده بود و به آداب و اخلاق اسلامي مزين گشته بود. زينب(س) فصاحت و بلاغت را از علي، نجابت را از فاطمه، صبر و شكيبايي را از حسن و مظلوميت در عين ايستادگي را از حسين آموخته بود؛ او روح بلند رضا بود. حضرت زينب(س) در خضوع و خشوع و عبادت و بندگي، وارث پدر و مادر بود. او بيش تر شب ها را با عبادت و بندگي حضرت حق به صبح مي رساند و همواره قرآن تلاوت مي كرد. تهجد و شب زنده داري حضرت زينب(س) در طول حيات پربركتش ترك نشد؛ حتي در شب يازدهم محرم با آن همه رنج و خستگي و ديدن آن مصيبت هاي دلخراش هم به عبادت خدا پرداخت. حضرت سجاد(ع) مي فرمايد: «آن شب ديدم عمه ام بر سجاده نماز نشسته و مشغول عبادت است.» و نيز از آن حضرت نقل شده كه «عمه ام زينب با اين همه مصيبت از كربلا تا شام، هيچ گاه نمازهاي مستحبي را ترك نكرد» و نيز روايت مي كنند: «چون امام حسين(ع) براي وداع با زينب(س) آمد، فرمود: خواهرم، مرا در نماز شب فراموش نكن.»
زينب(س) در ايام كودكي، با برادرش حسين(ع) انس و الفتي عجيب داشت و در كنار برادر، آرامش مي يافت و ديده از ديدارش بر نمي بست و از حضور مباركش دور نمي شد (روزي حضرت فاطمه(س) نزد پدر(ص) رفت و عرض كرد: «پدر جان، متعجبم از محبت فراواني كه ميان زينب و حسين است. اين دختر چنان است كه بي ديدار حسين شكيبايي ندارد.» رسول خدا(ص) چون اين سخن بشنيد، آه دردناكي از سينه بركشيد و اشك ديده بر چهره روان كرد و فرمود: «اي روشني چشم من، اين دختر با حسين به كربلا خواهد رفت و به هزارگونه رنج و بلا گرفتار خواهد شد.»
حضرت زينب(س) تنها 56 سال امانت الهي خويش را بر دوش كشيد. نقل است كه در اواخر عمر آن بانوي بزرگ، در مدينه منوره قحطي پيش آمد. عبدالله بن جعفر، همسر حضرت زينب(س) در شام، مزرعه اي داشت و ناچار به اتفاق همسر خود در آن ديار رحل اقامت افكند. حضرت در آن سرزمين بيمار شد و در همان جا روح خود، اين امانت الهي را به صاحبش بازگرداند و با جسمي خسته از فراز و نشيب زمان و رنجور از جور مردمان به ديار باقي شتافت.
چشمانش را گشود و براي آخرين بار به دورترين نقطه خيره شد. دراين مدت حتي يك لحظه چهره برادر از نظرش دور نمانده بود. آتش اشتياق بيش از پيش شعله كشيد و ياد برادر، تمام وجودش را پر كرده بود. لحظه وصال نزديك بود. دوباره خيمه هاي آتش زده و سرهاي بر نيزه، چشمانش را به دريايي از غم مبدل ساخت. زينب(س) پلك ها را روي هم گذاشت و زير لب گفت: «السلام عليك يا اباعبدالله» و به برادر پيوست.
عروج ملكوتي آن بانوي مكرمه بنا به قول مشهور در پانزدهم رجب سال 62 قمري رخ داد. اينك مزار شريفش، قبله عاشقان خاندان عصمت و طهارت است. | |
| |
| بازگشت |
|
| آخرین اخبار مربوط به گروه | 1389/06/08 | | | 1389/06/09 | | | 1389/06/04 | | | 1389/05/22 | | | 1389/05/04 | | | 1389/04/17 | | | 1389/04/06 | | | 1389/03/23 | | | 1389/02/26 | | | 1389/02/14 | | |
|
